Very fast for those who are scared

Very long for those who lament

Very short for those who celebrate

 But

For those who love time is eternity

گذِشت زمان ،برا ی آنان که در انتظارند بسیار کُند؛

برا ی آنان که می هراسند بسیار تند؛

برا ی کسانی که زانوی غم به بغل می گیرند بسیار طولانی؛

 وبرا ی کسانی که سر خوشند بسیار کوتاه است؛

اما

برای کسانی که عشق می ورزند آغاز و پایانی نیست،

و زمان تا ابدیست جاریست...

ویلیام شکسپیر

هدیه ی من به تو هزار بوسه ی عاشقانه است

هدیه ام برا  ی توهزار اشک داغ عاشق است

برا ی تو تمام دشت های سبز آسمان

برا ی دیدگان تو هزار هزار عطر عاشقی

هدیه ی دلم برا ی تو گلم ....

دوست دارم

اي نشسته درخيال من، فراموشم مكن

با فراموشي و تنهايي، هم آغوشم مكن

زندگاني مي كنم چون شعله با خود سوختن

زنده ام با سوز و ساز خويش، خاموشم مكن

مي تراود تا شراب بوسه از جام لبت

از شراب تلخ تنهايي قدح نوشم مكن

دودم و از شعله دارم دامني رنگين به بار

اين شرر از من مگير از نو سيه پوشم مكن

چون صبا در جستجوی خود به هر سويم مكش

همچو گيسوي سياهت خانه بر دوشم مكن

اين دل درد آشنا را در شرار غم بسوز

هر چه مي خواهي بكن اما فراموشم مكن

مي گفت :
شنيدم سخت شيدا بود نمي دانم چه بيماري
به جان دلبرش افتاده بود- اما

طبيبان گفته بودندش
اگر يک شاخه گل آرد
ازآن نوعي که من بودم
بگيرند ريشه اش را و
بسوزانند
شود مرهم
براي دلبرش آندم
شفا يابد
چنانچه با خودش مي گفت بسي کوه و بيابان را
بسي صحراي سوزان را به دنبال گلش بوده
و يک دم هم نياسوده که افتاد چشم او ناگه
به روي من
بدون لحظه اي ترديد شتابان شد به سوي من
به آساني مرا با ريشه از خاکم جداکرد و
به ره افتاد
و او مي رفت و من در دست او بودم
و او هرلحظه سر را
رو به بالاها
تشکر از خدا مي کرد
پس از چندي
هوا چون کوره آتش زمين مي سوخت
و ديگر داشت در دستش تمام ريشه ام مي سوخت
به لب هايي که تاول داشت گفت:اما چه بايد کرد؟
در اين صحرا که آبي نيست
به جانم هيچ تابي نيست
اگر گل ريشه اش سوزد که واي بر من
براي دلبرم هرگز
دوايي نيست
واز اين گل که جايي نيست ؛ خودش هم تشنه بود اما!!
نمي فهميد حالش را چنان مي رفت و
من در دست او بودم
وحالا من تمام هست او بودم
دلم مي سوخت اما راه پايان کو ؟
نه حتي آب، نسيمي در بيابان کو ؟
و ديگر داشت در دستش تمام جان من مي سوخت
که ناگه
روي زانوهاي خود خم شد دگر از صبر اوکم شد
دلش لبريز ماتم شد کمي انديشه کرد- آنگه  
مرا در گوشه اي از آن بيابان کاشت
نشست و سينه را با سنگ خارايي
زهم بشکافت
زهم بشکافت
اما ! آه
صداي قلب او گويي جهان را زيرو رو مي کرد
زمين و آسمان را پشت و رو مي کرد
و هر چيزي که هرجا بود با غم رو به رو مي کرد
نمي دانم چه مي گويم ؟ به جاي آب، خونش را
به من مي داد و بر لب هاي او فرياد
بمان اي گل
که تو تاج سرم هستي
دواي دلبرم هستي
بمان اي گل
ومن ماندم
نشان عشق و شيدايي
و با اين رنگ و زيبايي
و نام من شقايق شد
گل هميشه عاشق شد

و نام من شقايق شد

و نام من شقايق شد

و نام من شقايق شد

سکوت را در شب 

 شب را در بستر

 بستر را برای اندیشیدن به تو  

 دوست میدارم 

 من عشق را در امید 

امید را در تو

 تو را در دل 

دل را در موقع تپیدن 

 به خاطر تو دوست دارم 

ای دوست من خزان را به خاطر رنگش   

و بهار را به خاطر شکوفه هایش 

و خدایی که دل را برای تپش 

وتپش را در پاسخ

 پاسخ را در چشمان قشنگ تو

برای عصیان زندگی آفرید ،

 دوست دارم 

یکی بود یکی نبود

مرغ عشقی خسته بود

که دلش شکسته بود

اون اسیر یه قفس

شبو روزش بی نفس

همه آرزوهاش پر کشیدن بود و بس

تا یه روز یه شاپرک

نگاهش گوشه ای دوخت

چشمش افتاد به قفسی دل اون بدجوری

سوخت زود پرید روی درخت

تو قفس سرک کشید

تو چشم مرغ اسیر غم دل تنگی رو دید

اگه طاقت نیاورد رفت توی

قفس نشست تا که از حرفای مرغ

شاپرک دلش شکست

شاپرک گفت که بیا که با هم

پر بکشیم بریم تا اون

بالاها سوار ابراشیم

یه دفعه مرغ اسیر

نگاهش بهاری شد

بارون از برق چشماش

روی گونش جاری شد

شاپرک دلش گرفت

وقتی که اشک اونو دید

با خودش  یه عهدی بست

نفس سردی کشید

دیگه بعد از اون قفس

رنگ تنهایی ندید

توی دوستی شاپرک

ذره ای کم نمی ذاشت

می بردمش تا آسمون

امروز می شد رفیق راه

فردا واسم بلای جون

می شه قلب عاشق

به دست هر کسی سپرد

نمی دونم بد می آورد

یا چوب سادگی شو خورد

هر چی که به سرم اومد

تقصیر هیچ کسی نبود

هر چی که بود پای خودم

تو قصه هام کسی نبود

هیچ کسی عاشقم نشد

هیچ کی سراغم نیومد

جواب کار خودم

هر چی بلا سرم اومد

تغسیر هیچ کسی نبود

هر چی که بود به پای من

فقط تو بعد از این نیا

میون لحظه های من

رفاقتت مال خودت

منت نزار رو سر من

این قصه ها تموم شده

دیگه نیا دور و برم

تغسیر هیچ کسی نبود

هر چی که بود به پای من

تو قصه هام کسی نبود

هیچ کسی عاشقم نشد

هیچ کی سراغم نیومد

جواب کار خودم

صداي آب مي آيد، مگر

 در نهر تنهايي چه مي شويند؟

لباس لحظه ها پاك است.

ميان آفتاب هشتم دي ماه

طنين برف، نخ هاي تماشا، چكه هاي وقت.

طراوت روي آجرهاست، روي استخوان روز.

چه مي خواهيم؟

بخار فصل گرد واژه هاي ماست.

دهان گلخانه فكر است.

***

سفرهايي ترا در كوچه هاشان خواب مي بينند.

ترا در قريه هاي دور مرغاني بهم تبريك مي گويند.

***

چرا مردم نمي دانند

كه لادن اتفاقي نيست،

نمي دانند در چشمان دم جنبانك امروز برق آب هاي شط ديروز است؟

چرا مردم نمي دانند

كه در گل هاي ناممكن هوا سرد است؟

*****

((سهراب سپهري))

                   کنار آشیانه ی تو

فضای آشیانه را

                   پر از ترانه می کنم 

 کسی سوال می کند به خاطر چه زنده ای؟؟

                                               و من برای زندگی             

                                  تو را بهانه می کنم 

سن 16 سالگي : توي اين سن اصولا راه نميرن، تکنو مي زنن ... حرف هم نمي زنن

 ، داد مي زنن ... با راکت تنيس هم گيتار مي زنن
سن 17 سالگي : بهترین شاعر ، بازیگر ، فوتبالیست و ... از نظر خودشان هستند .(چشم حسودش کور )
سن 18 سالگي : هر کي رو مي بينن تا پس فردا عاشقش ميشن ... آخ آخ ... آهنگ هاي داريوش مثل چسب دو قلو بهشون مي چسبه
سن 19 سالگي : دوست دارن ده تا رو در آن واحد داشته باشن ... تيز ميشن ... ابي گوش ميدن
سن 20 سالگي : از همه شون رو دست مي خورن ...ستار گوش ميدن که نفهمن چي شده
سن 21 سالگي : زندگي رو چيزي غير از اين بچه بازيها مي بينن ... مثلا عاقل مي شن
سن 22 سالگي : نه مي فهمن که زندگي همش عشقه ... دنبال يه آدم حسابي مي گردن
سن 23 سالگي : يکي رو پيدا ميکنن اما مرموز ميشن ... ديدشون عوض مي شه
سن 24 سالگي : نه... اون با يه نفر ديگه هم دوسته ...اصلا لياقت عشق منو نداشت
سن 25 سالگي : عشق سيخي چند؟ ... بابا بی خیال... طرف بايد باباش پولدار باشه... حالا خوشگل هم باشه بد نيست
سن 26 سالگي : اين يکي ديگه همونيه که همهء عمر مي خواستم ...

سن 27 سالگي : آخيش
سن 28 سالگي : کاش قلم پام مي شکست و خواستگاري تو نميومدم